Źródła prawa

Jak wskazano wyżej, podstawową rolę jako źródła prawa odgrywają w naszym systemie prawnym akty normatywne organów państwowych. Określa sieje mianem prawa stanowionego (pisanego). W odróżnieniu od prawa stanowionego prawo zwyczajowe powstaje w drodze długotrwałego postępowania w określony sposób, w drodze faktycznego stosowania pewnych reguł w praktyce. Reguły te powstają samorzutnie, spontanicznie, bez uchwalania ich przez jakikolwiek organ, jedynie na podstawie przekonania, że tak właśnie należy w określonych sytuacjach postępować. Z czasem wytworzone zwyczaje mogą zostać uznane przez organy państwa i poparte przymusem. Stają się wtedy prawem zwyczajowym.
Do powstania określonych zwyczajów konieczne są dłuższe okresy stabilizacji stosunków ekonomiczno-społecznych, aby zwyczaje mogły się ukształtować. W państwach przebudowujących szybko swą gospodarkę, jak obecnie w Polsce, rola zwyczaju nie może być duża. Można jednak przewidywać, że w stosunkach handlowych kształtować się będą nowe zwyczaje kupieckie, wykształcą się na giełdach określone zwyczaje giełdowe itp.
Obecnie prawo zwyczajowe ma pewne znaczenie jako źródło prawa międzynarodowego, prawa państwowego, gdzie kształtują się pewne zwyczaje, zwane praktyką konstytucyjną, a także w prawie cywilnym. Kodeks cywilny przewiduje bowiem, że czynności prawne wywołują nie tylko skutki prawne w nich wyrażone, lecz między innymi także skutki wynikające z ustalonych zwyczajów.